The chickenbus diaries
Hola amigos,
Eindelijk heb ik weer even tijd gevonden om een bericht te typen op mijn blog. Gelukkig betekent dat dat ik me niet verveeld heb als solo reizigster. Vorige keer was ik nog in Costa Rica, waar ik, samen met Laura, na Cahuita en Tortuguero ook nog La Fortuna en Monteverde heb bezocht.
La Fortuna is een klein dorpje gelegen naast het Arenal meer ende actieve Arenal vulkaan. Het is hierdoorte gevaarlijk om deze vulkaan te beklimmen, maar je kunt wel de naastgelegen vulkaan Cerro Chato beklimmen. Deze is niet meer actief en er is een meer ontstaan in de krater. Wij hebben deze beklommen en daarna gezwommen in het meer en na het afdalen nog hele mooie gekleurde gifkikkers gezocht. Toen ik een mooie close up wilde maken sprong er zelfs nog een in mijn gezicht, maar geen angst: ze zijn alleen dodelijk als je een wondje hebt en hun zweet in je wondje komt. 's Avonds zijn we ook nog naar de hotsprings geweest want 1200 meter klimmen gaat je niet in je koude kleren zitten.
Volgende dag zijn we vertrokken naar Monteverde. De reis er naar toe was alleen al supermooi, eerst met een bootje het meer overgestoken met uitzicht op de vulkanen en daarna met een bus naar de plaats van bestemming. Hier hebben we een regenwoud bezocht. Het deed zijn naam wel eer aan, want het regende dagelijks (lees: stortbui). Mijn jas was niet meer gebruikt sinds Colombia, maar moest nu toch wel even weer uit de tas getoverd worden helaas. In Nederland zullen jullie wel geen medelijden hebben, want zo te horen is het daar ook nog steeds vreselijk. Het regenwoud was wel heel mooi, we hebben heel veel vogels gespot met een soort verrekijker die de gids mee had, onder andere de Quetzal (nationale vogel van Guatemala en met hele mooie kleuren).
De volgende dag moest ik alweer afscheid nemen van Costa Rica (het was een kort maar krachtig bezoek haha) en van mijn reismattie Laura. De grensovergang met Nicaragua was de meest rommelige ooit en hier maakte ik ook kennis met de chickenbussen. De backpacks gaan op het dak, maar de kippen gaan wel mee de bus in. De bus stopt om de vijf a tien minuten en verkopers van eten, drinken, horloges, stickers en andere onzin stormen de bus in te proberen hun waren te slijten. Het is allemaal erg rommelig, maar heeft zeker zijn charme.
De eerste stop in Nicaragua was Isla de Ometepe, gelegen in het Nicaragua meer. Ik moest er naar toe met een ferry. Het eiland bestaat uit twee vulkanen naast elkaar met ertussen een smal stukje land. Het is echt prachtig! In mijn dorm zaten drie meisjes uit Duitsland, heel gezellig, en met een van hen heb ik de volgende dag de hoogste vulkaan (Concepcion)beklommen. Vanaf daar kon je het vaste land en de stad Granada zien liggen. De volgende dag ben ik met hen naar een strandje gegaan en hebben we gezwommen in het meer. Zij gingen naar een hostel vlakbij het strand, maar omdat ik de volgende dag de boot zou nemen zou ik weer naar het andere hostel gaan. Ik was nog zo slim om te vragen hoe laat de laatste bus zou gaan, maar toen ik op dat tijdstip bij de halte stond kwamen de mensen me vertellen dat de laatste bus vandaag niet zo gaan. Waarom niet? Zij hadden ook geen idee haha. Er was wel iemand die aanbood me met zijn motor te brengen en aangezien ik toch wel graag naar huis wilde heb ik daar maar mee ingestemd haha.
De volgende dag ben ik vertrokken met de Che Guevara ferry naar het vaste land en vanaf daar naar Granada. Nicaragua is een erg links land, dus je ziet hier overal posters en andere spullen van hem. Granada is een heel mooikoloniaal stadje. Overdag was het eigenlijk veel te warm om de stad te bekijken, maar gelukkig had het hostel een zwembad. Ik was hier met een groepje mensen uit Canada en Australie en het was zo gezellig dat toen ze vroegen of ik mee ging naar San Juan del Sur (terug naar het zuiden dus totaal niet op de route) om te feesten in het weekend ik niet lang hoefde na te denken haha. Zo gezegd zo gedaan, weer met de chickenbus naar San Juan del Sur. Het is een strandplaats waar mensen komen om te surfen en te feesten. Elke avond was het Ladies Night (gratis rum drinken van tien tot twaalf) dus ik heb me prima vermaakt. Men produceert de rum hier in Nicaragua en het is bizar goedkoop. Een liter kost 4 euro, dus voor de prijs hoef je het niet te laten. De katers zijn misschien een ander verhaal. Naast feesten hebben we ook nog gesurfd en wat mooie strandjes bezocht. De golven waren hier veel krachtiger dan in Peru en Ecuador, dus het kostte nog best wat moeite, maar het was wel heel leuk!
Op maandag na het weekend heb ik het feestgedruis verlaten en ben ik vertrokken naar Masaya. Ik wilde hier grotten en een actieve vulkaan bezoeken, maar toen ik in het hostel aankwam bleek dat dit niet meer mogelijk was omdat de vulkaan inmiddels te actief was. Hmm, een betere voorbereiding kan soms niet echt kwaad haha. Ik heb nog wel een andere tour gedaan en dat was ook wel leuk.
Volgende bestemming was Esteli. Masaya en Esteli zijn beide niet zo heel toeristisch, dus het is wel heel leuk om ook zulke plaatsen in een land te zien. Vanuit Esteli heb ik een tour gedaan naar de Somoto canyon. In de canyon stroomt een riviertje waar we eerst met een boot doorheen zijn gevaren en daarna moesten we over rotsen klauteren en stukken zwemmen om nog iets verder te komen. De terugweg kon je gewoon vanaf een zes meter hoge rots in het water springen en je met de stroming mee laten voeren naar het beginpunt (wel met reddingsvest). De canyon was echt heel mooi en de familie bij wie we gingen lunchen was ook zo vriendelijk. Ik had bijna de laatste bus naar Esteli gemist namelijk, omdat er geen taxi's langskwamen, en ze boden meteen aan dat ik wel mocht blijven slapen etc. Dat is eigenlijk mijn gehele ervaring in Nicaragua. De mensen zijn zo vriendelijk en heel geinteresseerd in waar je vandaan komt en wat je van hun land vindt enz.
De volgende dag moest ik vertrekken naar Honduras en ik vond het erg jammer dat ik niet langer in Nicaragua kon blijven, maar de tijd begint zo langzamerhand een beetje te dringen. Honduras is iets gevaarlijker dan Nicaragua en ik was dan ook niet zo blij dat ik een nacht in de hoofdstad moest overnachten omdat er geen nachtbussen rijden in Honduras (te gevaarlijk). De reisgids was ook al niet zo optimistisch: overdag is het meestal wel oke om rond te lopen, maar zodra het donker wordt niet meer. Hmm. Toen ik me op straat begaf verbaasde ik me nogal over de hoeveelheid politie en militairen in de straten. Er woeden bendeoorlogen in de stad dus het zal wel nodig zijn. Ik heb maar gegeten bij de mc Donalds op de hoek en ben daarna snel weer naar het hotel gegaan. Hier verbleven twee heel irritante jongens uit El Salvador die de hele tijd met stomme smoesjes op mijn deur kwamen kloppen om een praatje te maken (weet jij hoe laat de bus morgen naar hier en hier gaat? weet jij hoe ik muziek kan downloaden op mijn telefoon? mag ik een foto van je maken?) Euh nee dus, doei haha.
De volgende dag snel vertrokken naar La Ceiba vanaf waar ik de volgende dag een boot kon nemen naar het eiland Utila. De mensen in het hostel vertelden me dat de ferry om 7:30 uur in de ochtend zou gaan. Toen ik er aan kwam was de haven nog volkomen uitgestorven, want: de boot ging pas om 9:30 uur. En bedankt haha. In de Lonely Planet stond al dat het een wild ritje zou worden, maar dat was nogal een understatement. Metershoge golvenen een mini ferry zorgden ervoor dat de halve boot zeeziek was en dat je je moest vasthouden aan de tafels. Gelukkig had ik een sterke maag! Aangekomen op het eiland heb ik meteen mijn duikcursus geboekt. Utila is een van de goedkoopste plaatsen ter wereld om het brevet te halen en je kreeg ook gratis verblijf in een heel chill hostel met zwembad.
Eerst moesten we de theorie leren en twee duiken doen in ondiep water om de skills te leren zoals onder water je BCD (opblaasbaar jacket) uit doen, je gewichtsgordel afdoen, je masker ontdoen van water etc. Nadat dit en het examen achter de rug was konden we beginnen met de echte duiken, zes stuks in totaal. De eerste twee gingen helaas helemaal niet goed omdat ik heel veel last van mijn oren had. Ik kon niet zo diep als de anderen en was meer bezig met de oorpijn dan met de vissen en het koraal. Gelukkig ging het daarna telkens iets beter en heb ik wel heel veel mooie gekleurde vissen en koraal gezien. Ook nog een hele grote kreeft. Er was ook kans om schildpadden, haaien en roggen te zien, maar die hebben wij helaas niet gezien. Hierdoor heb ik besloten om ook nog naar Belize te gaan, want iedereen die ik gesproken heb die daar gedoken heeft zegt dat je ze daar wel gaat zien. Ik ben nu heelverkouden (dan mag je niet duiken) dus heel braaf aan het leven om snel weer de oude te zijn.
Na Utila ben ik vertrokken naar Copan, in het noorden van Honduras. Hier heb ik de eerste Maya ruines bezocht. Eerlijk gezegd vielen ze een beetje tegen, misschien doordat Machu Picchu zo indrukwekkend was. Het schijnen ook niet de mooisten te zijn, dus ik ga er nog wel wat meer bezoeken.
Na Copan ben ik naar Guatemala vertrokken (mijn paspoort raakt aardig vol met stempels haha). De eerste bestemming was Antigua waar Nienke ook nog steeds is. Overdag moet ze werken maar 's avonds kunnen we steeds gezellig samen eten. Ik heb even een prive kamer genomen omdat ik niet helemaal fit ben de laatste dagen en dat is wel een verademing na vijf maanden in dorms met andere mensen. Gisteren heb ik flink was souvenirs geshopt want het is hier nog goedkoop en in Mexico niet meer (hoewel, voor shoppen hoef je natuurlijk nooit een reden te hebben haha).
Nou dit was het wel weer! Vandaag is het exact drie weken voor ik terugvlieg naar Nederland en hoewel Nienke graag naar huis wil, wil ik eigenlijk nog wel wat langer blijven haha. Maar goed, het is natuurlijk wel heel leuk om jullie straks allemaal weer te zien!
Groetjes!
The split up plan
Hai allemaal,
Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik mijn laatste verhaal heb geschreven, maar ik heb alweer zoveel meegemaakt dat het wel weer tijd wordt om jullie op de hoogte te brengen. De dag nadat ik mijn laatste verhaal schreef zijn we met de zeilboot vertrokken van Colombia naar Panama. Aan boord waren een Argentijns koppel, een Argentijnse kapitein, onze Nederlandse vriend Frank en Nienke en ik. Het evenwicht tussen de landen was in ieder geval goed. Het was ongeveer 44 uur non-stop zeilen voor we onze eerste stop op een van de San Blas eilanden zouden maken. De twee Argentijnen waren na ongeveer vier uur al zeeziek en vooral de jongen heeft vanaf dan aan een stuk door gebraakt, terwijl de zee niet eens echt wild was. Wij Dutchies hadden gelukkig nergens last van. Ik heb lekker op het dek liggen zonnen terwijl dolfijnen met de boot meezwommen en van te voren hadden we zoveel mogelijk boeken verzameld dus ik heb ook vier boeken uitgelezen. Na de twee dagen zeilen kwamen de eerste San Blas eilanden in zicht. Deze eilanden vallen niet onder de regering van Panama, maar staan onder autoriteit van de Kuna indianen. Sommige zijn onbewoond met alleen palmbomen (grappig feitje: de kokosnoten zijn eigendom van de Kunas en als je er een opeet kun je een boete van $ 300 krijgen en nog grappiger: als je als buitenlandse man een Kuna vrouw versiert ga je naar de gevangenis) en op andere wonen enkele families in kleine hutjes. De eilanden zijn echt prachtig, witte stranden, palmbomen en de zee is turqoise. Vooral de zonsondergangen zijn ook geweldig! Onze kapitein was ook nog eens een geweldige kok dus we aten onder andere kreeften die de indianen die dag hadden gevangen in de zee. Het was echt een vanmijn beste ervaringen tot nu toe en we hadden het echt getroffen met onze kapitein. Er was namelijk een andere groep die elke dag bij dezelfde eilandjes was enzij moesten hun eigen kreeften kopenterwijl ze bij ons gewoon als diner geserveerd werden en zij betaalden ook nog meer voor de trip. Een avond kregen ze gewoon geen avondeten omdat hun kapitein bij een andere kapitein in bed lag!
Na vier fantastische dagen op de San Blas met veel snorkelen en zwemmen moesten we afscheid nemen van de boot en de medepassagiers en vertrokken we naar Panama Stad. Uiteraard hebben we het Panama kanaal bezocht maar dit viel eigenlijk nogal tegen. Neem een willekeurige sluis in Nederland in gedachten en dat is precies het Panamakanaal alleen is dat iets groter. Wel grappig om te zien hoe nauw de boten er doorheen passen.
In Panama Stad heb ik afscheid genomen van Nienke. Zij gaat vrijwilligerswerk doen in Antigua (Guatamala) en moest dus wat sneller reizen om daar op tijd aan te komen. Ik ga gewoon op hetzelfde tempo doorreizen om alles goed te bekijken. Dit klinkt als een plausibele reden maar eigenlijk waren de vele ergernissen ook een groot deel van de reden. Samen met Frank ben ik doorgereisd naar Boquete. Rustig dorpje in het noorden met prachtige natuur en veel koffieplantages. We hebben een hike gedaan die eigenlijk drieenhalf uur moest duren maar na anderhalf uur waren we al klaar (wij waren beide het tempo van de Lost City hike gewend haha). We besloten de weg die we heen met de bus hadden afgelegd ook weer terug te lopen voor wat extra beweging. Toen we bijna terug in het dorp waren zagen we dat we een enorme omweg hadden gemaakt dus dat was wel een beetje dom. Volgende dag heb ik nog een koffieplantage bezocht. Ze maken hier de op een na duurste koffie ter wereld. Een pond kost $ 350, je moet het er maar voor over hebben (het wordt voornamelijk geexporteerd naar Japan). Na Boquete was het tijd voor Bocas del Toro, een eilandengroep in het noorden van Panama, nog steeds met Frank. De activiteit die hier voornamelijk op het programma stond (misschien voelen jullie het al aankomen): party party. Gelukkig konden we het sommige ochtenden nog wel opbrengen om naar stranden te gaan of te snorkelenwant dit was wederom prachtig! Het enige nadeel was dat voor ons hostel een enorm podium stond waar ze s ochtends al om negen uur met keiharde muziek begonnen. Zelf mijn oordopjes konden het lawaai niet tegenhouden. In Bocas heb ik ook afscheid genomen van Frank, hij is vertrokken naar zijnvriendinnetje in Australie. Gelukkig heb ik in Bocas al een nieuw reismaatje opgedoken: Laura, wederom Nederlands.
De planning was eigenlijk om na Bocas naar Puerto Viejo inCosta Ricate gaan voor (goh) meer parties. Bij de grens bedachten we dat we dat eigenlijk allebei niet zouden trekken en in de taxi hebben we besloten toch maar naar het nationaal park Cahuita te gaan tot irritatie van onze taxichauffeur die zoveel besluiteloosheid niet echt grappig vond. Mijn last minute beslissingen worden steeds erger haha. In Cahuita hebben we gewandeld door het park dat zowel aan zee als aan het regenwoud ligt. Heel bijzonder en we hebben apen, een wasbeer, leguanen, basilisken een luiaard en twee slangen gezien. Echt hele mooie natuur.
Na Cahuita zijn we naar Tortuguero gegaan. Sinds het plannen van de reis verheugde ik me er al op om hier de leatherback zeeschildpad te zien. Die is ongeveer zo groot als een auto en Tortuguero is een van zijn belangrijkste broedgebieden. Toen we aankwamen (de reis was nog een verhaal apart maar dat nu even terzijde) bleek dat ze er niet waren hoewel de lonely planet zei van wel. Eigenwijs als we waren hebben we toch een nachtwandeling gedaan om te proberen om er een van vinden maar helaas. Wel een teleurstelling eigenlijk. We zouden naar Tortuguero gaan met een boottour die we geboekt hadden (je kunt er niet over land komen), maar de motor begaf het drie keer. De laatste keer kon onze kapitein hem niet zelf maken en moesten we wachten op een andere boot die ons zou kunnen meeslepen naar de mechanicien. Onze kapitein zei nog: we moeten wel geluk hebben want het is laagseizoen dus soms komt hier maar twee keer per week een boot. Dat zou inhouden dat we midden in de jungle in de boot moesten slapen! Gelukkig was het geluk met ons en kwam er wel een bootje langs die ons kon slepen. Bij de mechanicien duurde het nog een uurtje maar toen konden we weer verder. We hadden zoveel tijd verloren dat we niet zoals beloofd dieren konden spotten, dat was wel jammer. De volgende dag hebben we wel nog een kano tour geboekt zodat we op ons gemak alsnog dieren konden spotten. Toen hebben we een krokodil van zeven meter (!!!), kaaimannen, meer apen en leguanen gezien. Het was er echt supermooi!
Ik vind Costa Rica echt een geweldig land, prachtige natuur en heel veilig, maar het is er helaas wel behoorlijk duur. Ben hier dus een beetje snel aan het reizen en vertrek binnenkort alweer naar Nicaragua. Nu gaan Laura en ik naar yoga, dus ik heb even geen tijd om het verhaal af te maken (ik ben al twee dorpjes verder namelijk, maar dat komt dan de volgende keer)! Ik hoorde dat jullie ook eindelijk mooi weer hebben, gelukkig!
Tot de volgende keer! Liefs
Chau Zuid Amerika
Hoi allemaal,
Tijd voor een update vanuit de andere kant van de wereld (voor de meeste van jullie althans). Tijdens de vorige update zaten we nog in Baños in Ecuador, maar inmiddels hebben we ook al veel van Colombia gezien en vertrekken we morgen naar Panama. Het is te gevaarlijk om over land te reizen vandaar dat wij een zeilboot hebben geboekt, hoewel het natuurlijk wel gezellig zou zijn om medetukker Tanja Nijmeijer tegen te komen daar. Overigens ben ik op dit moment niet zo blij dat ik uit Twente kom want we zitten in een hostel vol Ajax fans die geen kans voorbij laten gaan om ons te wijzen op de bedroevende zesde plaats haha.
De laatste dag in Baños hebben we alsnog de mountainbike tour langs alle watervallen gedaan. Dit was echt heel mooi, maar helaas zijn bijna alle foto's weg, want ja: er is alweer een camera gestolen. Gelukkig heeft Frank er nog een paar dus die kunnen we wel overzetten op USB sticks. Na Baños zijn we verder gegaan naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. Deze stad vonden we een beetje tegenvallen. Er waren erg veel zwervers en dronken mensen, ook in de buurt van ons hostel waardoor we gedwongen waren vaak een taxi te nemen (´s avonds was het echt te gevaarlijk om te lopen). We hebben hier nog een grote locale markt bezocht in een dorpje vlakbij Ecuador. Dit was ook nogal shocking want ten eerste werd de portemonnee van onze reisgenoot gestolen met bijna alle bankpasjes er in en ten tweede was er ook een dierenmarkt waar we hanengevechten zagen en waar een varken voor onze ogen geslacht werd. Echt heel naar. We zijn dan ook niet zolang in de stad gebleven, maar doorgereisd naar Colombia. Hoewel we Quito niet zo leuk vonden was Ecuador wel echt een aangename verrassing voor ons. We hadden nog niet zoveel over het land gehoord maar het overtrof echt onze verwachtingen. Aardige mensen, mooie stranden en vooral prachtige natuur.
De grensovergang bij Colombia kan nog wel eens problemen opleveren, maar bij ons ging het gelukkig van een leien dakje. De weg in het zuiden die we per bus af hebben gelegd is de enige weg in Colombia die nog niet helemaal veilig is, maar daar hebben ook niets van gemerkt behalve dat er overal langs de weg soldaten stonden om de weg te beschermen. We hebben een nachtje in Popayan geslapen en zijn daarna meteen doorgegaan naar San Agustin. Tijdens deze laatste busreis moesten we langs de weg onze tassen openmaken voor de soldaten (ze kijken of je drugs of wapens in bezit hebt). Dat hadden we natuurlijk niet maar na deze ¨controle¨ was Nienkes camera wel gejat. Niet zo leuk, vooral aangezien het al haar tweede camera is die gestolen is. We vonden het ook lastig om de soldaten te beschuldigen aangezien ze met enorme volautomatische geweren rondlopen.
In San Agustin is een archeologisch park met heel veel grote beelden en sculpturen gelegen in een prachtig landschap. We hebben er met paarden doorheen gereden wat heel mooi was, hoewel ik een beetje bang was voor mijn paard haha. Het zijn nog steeds niet echt mijn favoriete dieren. Verder is het dorp erg klein en er is niets te doen, dus we zijn snel verder gegaan naar Bogota, de hoofdstad van Colombia. We moesten weer onze tassen laten doorzoeken maar we waren nu zo paranoia dat we alle waardevolle spullen toch al in onze zakken hadden gepropt. Zonder verliezen aangekomen in Bogota dus. In Bogota was het vooral heel slecht weer. Regen, regen en nog eens regen en niet warmer dan 14 graden gok ik. Het hostel had ook nog eens geen verwarming en alleen koude douches dus dat was niet zo fijn. In de stad zelf is wel veel te doen als je de moed op kunt brengen om de regen te trotseren. Als echte Nederlanders hebben wij dit natuurlijk wel gedaan en we hebben het grootste goud museum ter wereld bezocht, een museum met schilderijen, een zout kathedraal en gewoon door de stad gelopen. Op zaterdag zijn we uitgegaan naar een hele grappige bar. Het was heel groot en de mensen dansten op tafels en hadden maskers en hoeden etc. op. Crazy party dus. Nienke wilde in Bogota ook nog aan haar master applience werken in de universiteitsbibliotheek, maar dat viel een beetje tegen, dus dit moet nu een andere keer gebeuren. Het is ook lastig om inspiratie te krijgen voor een goed onderwerp hier.
Na Bogota zijn we doorgegaan naar Medellin. Eindelijk hadden we weer lekker weer! In dit hostel kwamen we weer een heleboel vrienden tegen dus dat was erg gezellig (lees: veel uitgaan). De grootste verrassing was de westerse supermarkt een paar straatjes verderop haha. Een goede supermarkt hadden we niet meer gezien sinds Bolivia en aangezien vooral Nienke de Nederlandse etenswaren mist konden we ons hier goed uitleven. We hebben zelf hele lekkere pasta pesto (dat hebben ze hier nergens) gemaakt en daar drie dagen van gegeten. We moeten een beetje meer budget leven, want het leven in Colombia is wat duurder dan in de andere landen. Normaal komt dat neer op vooral fastfood eten (goedkoop) dus de gezonde pasta was wel welkom. Verder werden we ook erg blij van Nederlandse kaas en haribo haha. Nienke heeft ook weer een nieuwe camera op de kop getikt dus we kunnen weer foto's maken, mijn camera heeft namelijk een virus (net als onze USB sticks) dus die werkt niet meer zo goed. Dat is het nadeel van internetcafe's.
Na Medellin zijn we naar de Caribische zee vertrokken. Het dorpje heet Taganga en ligt in een baai. We hebben twee dagen een beetje uitgerust en aan het zwembad gelegen, want na Medellin moesten we ons lichamelijk en mentaal voorbereiden op de hikingtocht die op het programma stond. Het betrof een vijfdaagse tocht door de jungle naar Ciudad Perdida (vertaling: de verloren stad). Het is ook een Inca ruine en minder indrukwekkend dan Machu Picchu, maar de weg er naar toe maakt veel goed. De eerste drie dagen waren ondanks de enorme luchtvochtigheid en warmte prima te doen (oke Nienke moest soms wel even de berg opgesleept worden door de gids, maar dat kwam ook een beetje omdat hij haar wel leuk vond). We sliepen in hangmatten, gelukkig met klamboe's want het stikte er van de insecten. De derde dag ontdekte ik in de wc een spin ongeveer zo groot als mijn hoofd, gatver! En de laatste nacht heeft een rat een gat in mijn tas geknaagd omdat er een koekje in zat haha. Lekker avontuurlijk dus en jullie zullen het vast niet geloven, maar ik word wel een beetje immuun voor alle vieze beesten. Tijdens de tocht konden we steeds tussendoor in de rivieren zwemmen wat het wel heel leuk maakte. Op de weg lag ook nog een indianendorp en de mensen leefden hier nog praktisch net zo als 1000 jaar geleden, zonder elektriciteit, stromend water etc. (ze hadden wel walkie talkies en horloges dus dat wel een beetje dubieus, maar goed).
De laatste twee dagen van de tocht waren best zwaar. Zes a zeven uur berg op en berg af lopen in deze warmte is niet altijd even leuk, maar na afloop waren we wel trots op onszelf. De laatste dag was het Koninginnedag en dat konden we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. We hebben de hele dag met oranje hoofdbanden gewandeld en de gids ook overgehaald om een oranje shirt aan te trekken. 's Avonds zijn we uitgeweest met onze tour groep en onze Nederlandse vriend Frank. Weer in het oranje, dus we trokken nogal wat bekijks, maar het was wel heel leuk!
De volgende dag zijn we vertrokken naar Cartagena, weer samen met Frank want we gaan met zijn drieen zeilen naar Panama. De boot heet Slo & Ezy, dus dat lijkt ons op het lijf geschreven. We hebben de schipper ontmoet en goede dingen gehoord van mensen die met hem gezeild hebben (erg belangrijk om te checken want veel boten nemen meer mensen mee dan er bedden en reddingsvesten zijn, maar deze kapitein schijnt erg betrouwbaar te zijn gelukkig). We gaan 48 uur zeilen naar de San Blas eilanden waar ook nog indianen leven en waar je supermooi kunt snorkelen. Het schijnt dat veel mensen zeeziek worden en de kapitein heeft ons op het hart gedrukt geen kater te hebben morgen, dus we zijn benieuwd hoe heet zal gaan. Na het zeilen blijven we met de boot drie dagen op verschillende eilandjes voor we naar het vaste land van Panama gaan. De snacks zijn ingeslagen, dus we zijn er klaar voor (we zijn altijd erg geliefd in tourgroepen omdat we zoveel snacks bij ons hebben haha, vooral Nienke bevestigd hele supermarkttassen voor snoep aan haar backpack).
Het is een raar idee dat we morgen Zuid Amerika verlaten. We hebben het zo leuk gehad hier, maar Centraal Amerika wordt vast ook heel mooi en beter weer, want we hadden niet verwacht dat we zoveel kou zouden hebben op deze trip. Vergeleken met Nederland mogen we natuurlijk niet klagen, maar toch.
Nou, tot het volgende verhaal uit Centraal Amerika!
Liefs, Nicole
Zon, zee en strand
Hola amigos y amigas,
Aangezien het hier regent vandaag en het volgens de receptioniste in het hostel vandaag ook niet echt droog gaat worden, hebben Nienke en ik een internetcafe opgezocht om een nieuw verhaal op onze blogs te schrijven.
Sinds de vorige update zijn we aangekomen in Mancora. Het Loki hostel waar we in verbleven in beroemd en berucht onder backpackers omdat het er uit ziet als er resort en omde goede feestjes. Nienke en ik kwamen aan op Sint Patricks Day, een Iers feest en aangezien de hostels een ierse eigenaar hebben werd dit groots gevierd. De overige dagen hebben we ook voornamelijk aan het zwembad of aan het strand gelegen overdag en 's avonds gefeest. We hebben hier ook onze eerste surflessen genomen wat echt superleuk was, tot de laatste golf. Ik viel van mijn board en meteen daarna kwam er nog een golf waardoor ik de onderkant met de uitsteeksels in mijn been kreeg. Een enorm opgezwollen been met eenblauwe plek was het gevolg en de zwelling is nog steeds niet weg (ongeveer twee weken na dato).
We hadden hier ook echt een heel gezellige dorm met vier andere meisjes, wat veel bijdroeg aan de gezelligheid. Nienke en ik hebben de regel dat we om de beurt in een benedenbed mogen slapen en dit keer was zij de ¨gelukkige¨. Omdat het hier zo warm was en wij in een kamer beneden sliepen stikte het van de enorme kevers en sprinkhanen. Mijn bovenbedje konden ze niet bereiken, maar wij werden geregeld wakker van Nienkes geschreeuw als er weer een aantal over haar hoofd kropen. We hebben geprobeerd het tegen te gaan door onze handdoeken onder de deur te leggen, maar dit mocht ook niet echt baten.
Na Mancora hadden we nog niet genoeg van de zon, zee en het strand dus zijn we verder gereisd naar Montanitain Ecuador. De luxebusjes met wifi en eten zijn typisch Peruaans, dus we moesten het dit keer doen met een semicama busje waarbij we 's nachts twee keer gewekt werden, een keer bij de Peruaanse grens en een keer bij die van Ecuador.
Montanitais een soort hippieparadijs, met wederom een goed uitgaansleven. Aangezien we hier in het weekend aankwamen hebben we hier optimaal van genoten. Verder hebben we hier weer surflessen genomen van het vriendje van een dispuutsgenootje van Anouk. Nog een grappig Zuid Amerikaans momentje: toen we aankwamen bij de surfschool bleek dat een van de medewerksters de deur van binnenuit op slot had gedaan en dat de deur dus van buiten niet geopend kon worden. Oplossing: hij forceerde de deur gewoon met een ijzeren staaf die ergens op straat lag en hoe het 's avonds weer afgesloten zou worden zou hij dan wel zien haha. Het surfen gaat wel steeds beter, dus dat is wel heel leuk!
Nienke kan in deze plaatsen ook haar hart ophalen met haar liefde voor schaal- en schelpdieren. Dit is al niet helemaal mijn ding, maar nadat ze krab had besteld en mij met de bijgeleverde hamer om de scharen te openen telkens compleet onderspetterde was ik er helemaal klaar mee.
Omdat we wel zin hadden om weer iets te ondernemen na alle luie stranddagen (wel goed voor onze tan) zijn we vertrokken naar Puerto Lopez. Wel weer aan het strand, maar gelegen midden in een nationaal park waar veel mooie tours te doen zijn. We zijn eerst met een bootje naar Isla de la Plata gegaan en hebben daar gewandeld om veel mooie zeevogels te bekijken en hebben daarna gesnorkeld. Zoveel mooie gekleurde vissen, zeesterren en koraal. De mensen hier noemen dit eiland de Galapagos voor de armen en aangezien onze studentenbudgetten de Galapagos helaas niet toelaten moesten we het hier mee doen. Op de boot hebben we ook nog dolfijnen en een walvis (oke, alleen zijn staart, maar toch) gezien, dus het was zeker de moeite waard. De volgende dag stond de tour die Nienke had gekozen op het programma: zes uur lang paardrijden door de jungle. Dit was mijn tweede keer op een paard (nou ja paard, ik moest op de muilezel aangezien ik het niet zo goed kon haha) en aangezien ik in het begin niet helemaal door had hoe je moest sturen parkeerde mijn muilezel mijn benen geregeld tegen een boom met wederom wat blauwe plekken tot gevolg. De muggen waren ook niet echt onder de indruk van onze Kruidvat Deet sticks, dus onze benen zagen er ook nog eens uit als vulkaanlandschappen. Maar we mogen niet klagen, we hebben een heleboel apen gezien, enorme vlinders, mooie vogels en ook weer een tarantula (iehhh). Nienke heeft nog een kleinere tarantula-achtige spin in onze kamer gezien, maar was gelukkig zo vriendelijk om mij dat de volgende ochtend pas mede te delen.
Na alle stranddagen en muggenplagen besloten we verder te gaan naar Banos, bijgenaamd ¨de poort van de jungle¨ en een stukje minder warm. Na tweeenhalve maand reizen worden wij iets lakser en plannen we dingen iets minder goed, vandaar dat de reis niet zo voorspoedig verliep. Aan de afstand te zien (Ecuador is een stuk kleiner dan Peru) gokten we dat het ongeveer acht uur zou zijn en dat we dezelfde dag dus zouden aankomen. We hadden de kwaliteit van de wegen duidelijk niet in ogenschouw genomen, want dertien uur later kwamen we aan in Quito en vanaf daar zouden we nog met een andere bus naar Banos moeten. Het was inmiddels echter al tien uur en we waren ook nog vergeten om bij de busterminal uit te stappen, dus in een wijk die wij niet kenden stopte de bus met de melding: eindpunt en waren wij gedwongen een nachtje in een hotel in Quito door te brengen. De volgende dag wel een busje genomen naar Banos, dus uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen uiteraard.
In Banos zouden we Anouk, een Nederlands meisje dat we al ontmoet hebben in Cusco en Mancora, weer ontmoeten. Afgelopen zaterdag dus maar een feestje gebouwd en zondag zijn we met zijn drieen gaan raften. Dit hadden we alledrie nog nooit gedaan en het was een hilarische bedoening. Het aanleren ging al niet van een leien dakje en het in de praktijk brengen ook niet helemaal want toen Anouk uit de boot vloog en ik haar moest redden bleek dit nog niet zo makkelijk. Gelukkig had ze haar peddel al in veiligheid gebracht want de gids had ons op het hart gedrukt dit altijd eerst te doen want: een peddel kost wel 40 dollar. Hmm. Nienke vond het in het begin best eng en toen we een wild stukje naderden vroeg ze smekend aan de gids: in de boot please? Haha, gelukkig vonden de gidsen het wel grappig met ons. Ik ben ook nog bijna uit de boot gevallen, maar ik had mijn voet nog onder de lijn dus hing nog met een been in de boot en kon makkelijk weer binnengehaald worden.
Gister hebben we een beetje gewinkeld want ze hebben zulke mooie leren tassen hier! Helaas zitten onze backpacks echt bomvol dus ik zou eerst iets moeten weggooien voor ik iets nieuws koop, dus ik moet er nog maar even over nadenken. Het gaat ook wel wat ver om nog een pakje op te sturen.
Vandaag zouden we gaan mountainbiken, maar het regent, dus nu gaan we dat morgen doen. Misschien gaan we vanavond naar een vulkaan om erupties te bekijken, maar dat ligt ook aan het weer. Vannacht is er nog een Nederlander die we al kenden aangekomen in Banos, dus nu hebben we een volledige Nederlandse kamer. Heel gezellig. Wij vermaken ons dus prima. Ben benieuwd naar updates uit Nederland!
Liefs, Nicole
Not all who wander are lost
Hai allemaal,
Het is alweer bijna een maand geleden dat ik mijn laatste verhaal schreef. Dat is ook wat wij dagelijks ervaren, de tijd vliegt. We zijn al meer dan twee maanden aan het reizen, maar dat voelt helemaal niet zo. Gelukkig betekent dit wel dat we het nog steeds naar ons zin hebben.
Sinds mijn vorige verhaal zijn we aangekomen in Cuzco. Vlakbij Cuzco ligt de best bewaarde Inca stad Machu Picchu. Alle toeristen willen dit zien, dus de stad zelf is ontzettend toeristisch. Elke vijf meter werden we aangeschoten met afwisselend de vraag: tourist information? of: massage? Soms wel een beetje vervelend. Wij hadden onze Inca Trail tour (de vierdaagse wandeltocht) al meer dan een maand van tevoren geboekt omdat het zo populair is, dus 2 maart konden we van start gaan. Bepakt met onze kleine backpacks, een heel dun matje om op te slapen en een slaapzak gingen we op pad. De tenten, het eten en allerlei andere noodzakelijke spullen worden gedragen door porters. Peruaanse mannen die soms wel tot 60 kilo op hun rug dragen over dezelfde trail die wij afleggen, maar wel ongeveer een keer zo snel gaan omdat de lunch bijvoorbeeld klaar moet zijn als wij op de lunchplaats aankomen.
De eerste dag was prima te doen, ongeveer acht kilometer en redelijk vlak. Die nacht heb ik voor het eerst in mijn leven in een tent geslapen, maar we waren behoorlijk moe, dus het was best een goede nacht. De tweede dag stond de zwaarste dag op het programma. Vijf uur berg op en daarna nog drie uur dalen. Verrassend genoeg ging het bergbeklimmen heel goed, samen met een Argentijnse jongen was ik als eerste van de dertig mensen uit onze groep op het hoogste punt. Nienke was er behoorlijk klaar mee na de klim maar we moesten ook nog drie uur naar beneden. Dit is best zwaar voor je knieen want de paadjes zijn niet echt zoals we in Nederland gewend zijn en het is ook nog steeds regenseizoen, erg smal en de stenen zijn heel glibberig. Aangekomen in het kamp hadden we ook nog een tent die niet dicht kon en lek was, dus dat was niet heel fijn. Behoorlijk moe begonnen we dan ook aan de derde dag, 16 kilometer maar met heel veel Inca ruines, dus de tijd ging wel heel snel, behalve de laatste twee uur die we in de stromende regen liepen. Zelfs onze poncho's en softshell jasjes waren hier niet tegen bestemd haha. Gelukkig was de volgende dag de dag dat we echt Machu Picchu gingen bereiken. Om drie uur 's nachts stonden we op, om bij het ochtendgloren de stad uit de wolken te zien verschijnen. Dit is echt een heel mystiek gezicht. Fantastisch! Na drie dagen hiken waren we moe, maar als je het dan ziet liggen en het gehaald hebt voel je je wel erg voldaan. We hebben bijna de hele dag in de verloren Inca stad doorgebracht omdat het zo'n bijzondere plek is.
Na de Inca trail zijn we nog een nachtje in Cuzco gebleven en hebben een massage genomen voor onze stijve spieren. Dit kost maar drie euro omdat alle toeristen dit na Machu Picchu willen en er heel veel massagesalons zijn. Voor mij werd het helaas wat duurder want na de massage kwam ik er achter dat mijn portemonnee weg was. We weten niet of het op straat gebeurt is of in de massagesalon want daar lagen je kleren gewoon op een stoel. Wel behoorlijk balen.
Na Cuzco zijn we vertrokken naar Arequipa, meer richting de kust. Hoewel Nienke het hiken inmiddels behoorlijk zat was, was ook in deze stad de meest toeristische attractie een hikingtour door de Colca Canyon. Dit is een van de diepste canyons ter wereld. Boven is het ongeveer 4000 meter en koud en beneden een vallei met zomerse temperaturenen superveel bloemen en een zwembad. Boven is een uitkijkpunt omcondors te spotten, de grootste roofvogels ter wereld. Wij hebben erheel veel gezien, echt heel vet!
Je kunt kiezen uit een tweedaagse en een driedaagse tour, maar het is beide dezelfde tour alleen de tweedaagse doet dus meer kilometers op een dag. De keuze voor de driedaagse tour was dus snel gemaakt. Vergeleken met Machu Picchu was dit erg relaxed, ongeveer vier uur lopen en daarna spelletjes spelen ofzwemmen. Daarnaast sliepen we nu niet in tenten, maar in lodges, dus dat was ook erg fijn.
In Arequipa zijn we ook nog naar een bijzonder museum over deInca'sgeweest. De bevolking geloofde namelijk vroeger in mensenoffers voor de goden, dus in de bergen zijn verschillende, door de kou goed bewaard gebleven, Inca mummies gevonden. Telkens wordt een van deze mummies samen met veel voorwerpen en kleding tentoongesteld. Heel bizar om te zien. Ze offerden de mooiste meisjes uit de dorpjes en gaven ze een soort drankje waarvan ze beneveld werden en sloegen ze dan de schedel in. Behoorlijk luguber.
Drie dagen geleden hebben we Arequipa verlaten en zijn we naar Lima gegaan. Dit is de hoofdstad van Peru en de stad heeft 10 miljoen inwoners. Erg groot dus. Voor toeristen is er alleen niet heel veel te doen, dus straks vertrekken we alweer naar de volgende plaats, Mancora. Een surfparadijs in het noorden van Peru en we zien erg uit naar de zee na toch bijna twee maanden in de kou. Eindelijk weer zwemmen en iets bruiner worden! Ik wil ook zeker surflessen nemen, dus ik denk dat we het hier wel leuk gaan krijgen!
Para tio Rene: gracias por su felicitacion. Con mi Espagnol es razonable. Escuchar no es muy dificil, pero es dificil tan hablar. Cuando Nienke va a hacer el voluntariado, voy a tomar clases de Espagnol.
Groetjes, Nicole
See you later alligator, in a while crocodile!
Hoi allemaal,
Tijd voor een update uit Peru. Vandaag zijn we vertrokken uit Bolivia en in Peru aangekomen. Ons inreisstempel was eigenlijk niet meer geldig, maar nadat de beambte 20 seconden heel moeilijk naar mijn paspoort keek en ik heel lief lachte zette hij toch maar een stempel en hoefden we geen boete te betalen.
Tijdens mijn vorige bericht waren we net aangekomen in La Paz waar we acht nachten zijn gebleven. We hebben vooral heel veel gefeest en na acht dagen was het wel echt tijd om weg te gaan (voor de Albertianen onder ons; Nienke en ik hadden allebei een ontgroeningskuchje en keelpijn). We hebben nog wel de Death Road gefietst. Deze weg staat bekend als de meest gevaarlijke weg ter wereld en ging langs hele diepe ravijnen. In het busje er naar toe had vooral Nienke nogal een grote mond: wij zijn Nederlanders en we fietsen al ons hele leven dus we gaan sowieso vooraan eindigen, maar dat was toch een beetje minder waar. De regen kwam namelijk met bakken uit de lucht, bijna alle andere tour agencies hadden hun tour gecanceld maar wij gingen wel fietsen. Door alle regen was de weg heel slipperig en we eindigden als een na laatste, maar we leven in elk geval nog en we hebben het prachtige t-shirt gekregen (en een cd met foto´s van ons als verzopen katten op de fiets).
Na La Paz zijn we per bus vertrokken naar Rurrenabaque. De meeste andere mensen uit het hostel gingen per vliegtuig omdat de weg door het regenseizoen nogal slecht was (in het hostel zeiden ze al dat de reis 18 tot 42 uur kon duren haha) maar Nienkes camera en blackberry waren tijdens het uitgaan gestolen en we blijven gierige Nederlanders dus wij gingen toch maar per bus. Niet de meest slimme beslissing want het was de meest verschrikkelijke busreis. De bus arriveerde bij de terminal al twee uur te laat. Toen moesten de Bolivianen hun bagage nog inladen. Ze nemen hier hele zakken aardappels, uien, tomaten, tuinsets en andere vreemde spullen mee, dus alles paste er niet eens in, de rest moest op het dak. Nog twee uur later en we waren klaar voor vertrek. De reis duurde 24 uur en we konden niet slapen omdat het een onverharde weg was met heel veel kuilen en soms zelfs een kleine aardverschuiving door alle modder en regen. Na drie uur wisten we al zeker dat we terug met het vliegtuig zouden gaan, dit duurt namelijk maar 45 minuten haha.
Eenmaal aangekomen in Rurre hadden we wel een eigen kamer met eigen badkamer wat wel fijn was aangezien we gesloopt waren van de busrit. De volgende dag begonnen we de Amazone tour en dat was echt geweldig. Op een bootje voeren we over de verschillende rivieren om dieren te spotten, heel veel vogels, aapjes, een otter, krokodillenen nog veel meer. Daarnaast hebben we gezwommen met roze rivierdolfijnen en piranhas gevangen.
We sliepen in een soort lodge gebouwd op palen boven de rivier. Onder de lodge zagen we gewoon krokodillen en kaaimannen zwemmen, heel bijzonder! Wat ook erg grappig was, was dat de gids een oogje op mij had. Hij wist mijn naam als enige van de groep met als gevolg dat wanneer hij de groep ´s ochtends wakker maakte hij alleen riep: Nicole, Nicole, are you awake? De rest was blijkbaar niet zo belangrijk haha. Verder heeft hij me zelfs gekroond (met een tiara van bloemetjes) tot reina del pampas (koningin van de pampas). Heel grappig.
Nadat de tour wasgeeindigd zaten we vast in Rurrenabaque. Het had namelijk nog meer geregend en alle vluchten waren uitgesteld omdat ze niet konden opstijgen. Gelukkig mochten we ´s avonds alsnog mee in een piepklein vliegtuigje voor maximaal 20 personen. Er was niet eens een gebouw bij het vliegveld, het was gewoon een landings- en opstijgbaan midden in de jungle. Gelukkig ging de vlucht voorspoedig en kwamen we veilig aan in La Paz, waar we meteen weer naar ons favoriete hostel gingen om een nieuw feestje te bouwen samen met een van de jongens uit onze pampas groep. In het hostel was er alleen nog een kamer met een tweepersoonsbed waar we dan maar met zijn drieen in moesten, maar aangezien we toch wilden feesten vonden we dit wel goed. We besloten een powernap te doen en te vertrouwen op onze innerlijke wekkers, wat niet zo slim was want om half drie ´s nachts werden we wakker en waren de feestjes al ongeveer ten einde. Toch maar geen feestje dus, maar een goede nacht slaap.
Hierna zijn we vertrokken naar Copacabana aan het Titicaca meer. Dit is het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Inmiddels was het ook carnaval (helaas voor ons). Dit wordt hier namelijk voornamelijk gevierd met waterballonnen, waterpistolen en emmers en wij als gringas waren bijzonder aantrekkelijke doelwitten. Gister hebben we twee eilanden in het meer bezocht, Isla del Sol en Isla de la Luna. Beide eilanden waren belangrijk voor de Inca´s en we hebben verschillende ruines en een uitkijkpunt bezocht (ik zal de foto´s spoedig uploaden op facebook). Vandaag zijn we vertrokken naar Puno in Peru dat ook aan het Titicaca meer ligt en daar gaan we morgen de drijvende rieteilanden bezoeken. Overmorgen zullen we vertrekken naar Cuzco, waar we ons gaan voorbereiden op de tocht der tochten: de macchu pichu inca trail van vier dagen en 40 kilometer (lijkt niet zo veel, maar op 4000 meter hoogte is het toch een ander verhaal). Tot de volgende update!
Liefs uit Peru
Sucre, Santa Cruz en La Paz
Hola amigos y amigos!
Tijd voor een update uit Bolivia. Het gaat nog steeds heel goed met ons. Na Uyuni, waar we het vorige verhaal hebben geschreven zijn we vertrokken naar Sucre. Deze stad was vroeger de constitutionele hoofdstad van Bolivia waardoor er heel veel mooie gebouwen en pleinen waren. Toen we midden in de nacht met de bus aankwamen hadden we wel een beetje pech. Onze taxichauffeur had ons namelijk bij het verkeerde hostel afgezet, waardoor we moesten lopen naar het goede hostel. Bij het goede hostel bleek dat ze onze bedden al aan andere mensen hadden vergeven omdat we zo laat aankwamen, dus konden we alleen nog in een duurdere kamer voor twee personen. Wel balen maar omdat het midden in de nacht was hebben we het toch maar gedaan. De volgende dag zijn we naar een ander hostel gegaan omdat we het toch wel stom vonden dat we meer moesten betalen terwijl het niet onze schuld was.
Dit hostel bleek heel gezellig en we zijn voornamelijk veeluit geweest met mensen uit het hostel haha. Desondanks hebben we ook nog wel veel van de stad gezien, dinosauriersvoetsporen bekeken, een Nederlands restaurant ontdekt waar Nienke zich heeft uitgeleefd op de bitterballen (en ze zelfs nog klaagde dat het geen Van Dobbens waren haha) en een hikingtocht door de bergen gedaan.
In Sucre waren ze al volop aan het oefenen voor carnaval, waardoor we iedere dag meerdere fanfares met mensen in traditionele klederdracht en muziekinstrumenten zagen. Daarnaast hield dit in dat ze veel met waterballonnen gooien (en dat het liefst op nietsvermoedende toeristen haha). Ik heb er verscheidene tegen mijn hoofd gekregen (zelfs een zeepsopballon, en bedankt) tot grote hilariteit van de lokale bevolking.
Na al deze activiteiten en het verblijven op hoogte besloten we dat het tijd was voor wat meer warmte en vertrokken we naar Santa Cruz. Klein stadje in de richting van Brazilie waar een meer tropisch klimaat heerst. Er was ook een zwembad bij waar we veel van hebben genoten. Helaas kreeg Nienke erg naar nieuws van thuisthuis. Hierdoor hebben we het vooral rustig aan gedaan.
Inmiddels was het tijd om het tropische klimaat en het zwembad achter ons te laten en zijn we naar La Paz vertrokken. We kwamen de stad binnen door de bergen en zagen de stad al liggen in de vallei, supermooi uitzicht! We verblijven in HET partyhostel van La Paz en dat hebben we gemerkt. We kregen meteen ontbijt toen we binnenkwamen en er werd me ook meteen een biertje aangeboden dat ik eerst nog wilde afslaan maar na veel aandringen toch maar soldaat heb gemaakt haha. Bijzondere combinatie.
Vandaag hebben we rustig de stad verkend en eindelijk de nodige souvenirs ingeslagen. We waren namelijk al weken zo hebberig van alle leuke gekleurde dingen haha. Morgen is het dus tijd om naar het postkantoor te gaan en te informeren naar een pakje per boot naar huis.
Verder nog het vermelden waard zijn de busreizen, waarmee we ons verplaatsen. We hopen iedere keer dat wij een mooiere bus hebben dan sommige krotjes die we overal voorbij zien komen haha. Meestal hebben we wel geluk. De mensen hier boeken alleen maar stoelen in de bus voor volwassenen, dus de kinderen liggen te slapen in het gangpad van de bus en hangen tegen onze benen, heel irritant. Daarnaast zijn er ook geen toiletten in de bussen, waardoor de buschauffeur gewoon langs de weg stopt, banos (wc) roept en dan gaan alle lokale mensen er uit en naast de bus plassen haha. Nienke en ik hebben dus de tactiek ontwikkeld om voor de tijd nauwelijks te drinken zodat we niet hoeven. De `wegen` hier zijn ook niet helemaal in Nederland, vaak onverhard en langs ravijnen zodat het maar goed is dat het nachtbussen zijn en we niet alles meekrijgen.
Nou bedankt voor alle leuke reacties weer! We vinden het erg leuk om te lezen hier.
Groetjes Nicole
Chau Chili, hola Bolivia
Hoi allemaal,
Inmiddels hebben we Chili verruild voor Bolivia dus tijd voor een nieuwe update lijkt me! Tijdens het vorige bericht zaten we in Valparaiso vanaf waar we verder zijn gereisd naar San Pedro de Atacama in het noorden van Chili. Een dorpje midden in de woestijn waar het erg stoffig was, maar bomvol met toeristen omdat iedereen vanaf daar de tour door de Andes en over de zoutvlakten naar Bolivia wil doen.
Omdat we in Valparaiso op het strand waar we waren niet mochten zwemmen door de sterke stroming zijn we dus maar gaan zwemmen in San Pedro. Midden in de woestijn en de bergen lagen namelijk een soort van thermale baden. Het water was smeltwater van de bergen en kwam vervolgens onder een vulkaan terecht waar het werd opgewarmd. Wel heel bijzonder om daar te zwemmen dus. De volgende dag hebben we paardgereden door de woestijn en de volgende ochtend was het alweer tijd om te vertrekken naar Bolivia. We begonnen in een busje tot de grens met Bolivia wat alleen een mini hutje met een hekje was. Daar verruilden we het busje voor een jeep die we gelukkig maar met vier personen deelden. We kwamen langs heel veel verschillende gekleurde lagunes, die erg mooi waren. ´s Avonds kwamen we aan bij het hostel waar we zouden overnachten, op 5000 meter hoogte. Zoveel stijgen in een dag was een beetje te veel gevraagd, want inmiddels had ik behoorlijk hoogteziekte. Helaas kon ik dus niet mee met de wandeling rondom de gekleurde lagune met heel veel flamingo´s. Gelukkig waren de gids en de mensen van het hostel erg aardig en maakten ze de hele tijd thee van cocablaadjes en gaven ze me cocabladeren om te kauwen, ook al hielp dat niet echt. Inmiddels gaat het wel weer een beetje beter maar ik kan nog steeds niet veel eten en heb nog steeds hoofdpijn. De laatste dag van de tour kwamen we uiteindelijk bij de zoutvlakte. Echt zo groot en helemaal wit, bizar om te zien! Na een tijdje kwam de zon ook tevoorschijn zodat het ook nog weerspiegelde. Echt heel mooi. Ondanks de hoogteziekte was de tour dus zeker de moeite waard!
Inmiddels zijn we dus in het eerste stadje in Bolivia, Uyuni. Het verschil tussen beide landen is groot, het is hier veel minder westers en alles is ook meteen een stuk goedkoper. We hebben gister kaartjes voor de bus naar Sucre gekocht, een reis van 9 uur en dit kostte voor twee personen omgerekend 13 euro! Verder hebben we gister eindelijk onze was gedaan, alles was stoffig na al die dagen door de woestijn. We hadden alleen geen rekening gehouden met het feit dat we dan geen schone warme kleren meer hadden dus vanochtend moesten we door de stromende regen in jurkjes de was weer ophalen haha. De mensen hier keken ons wel een beetje vreemd aan.
Verder vinden we de armoede ook wel soms lastig. In Valparaiso vroegen we een keer aan iemand van het hostel of hij een leuk restaurant wist in de buurt en dat niet te duur was. Toen reageerde hij dat er veel leuke restaurants in de buurt waren, maar dat hij de prijzen niet wist omdat hij er nog nooit geweest was omdat hij het sowieso niet kon betalen. Ook in San Pedro vroegen de mensen van het hostel ons hoe we de thermale baden vonden en vertelden vervolgens dat zij er zelf nog nooit waren geweest omdat het voor de lokale bevolking bijna niet te betalen is. Best vervelend om zulke dingen te horen, maar tegelijkertijd genieten we wel heel erg van alles wat we doen. Zoveel vrijheid.
Nou tijd om weer af te sluiten! Bedankt voor alle berichtjes uit Nederland! Heel leuk om te lezen hier!
Liefs uit Bolivia