Hoi allemaal,

Tijd voor een update uit Peru. Vandaag zijn we vertrokken uit Bolivia en in Peru aangekomen. Ons inreisstempel was eigenlijk niet meer geldig, maar nadat de beambte 20 seconden heel moeilijk naar mijn paspoort keek en ik heel lief lachte zette hij toch maar een stempel en hoefden we geen boete te betalen.

Tijdens mijn vorige bericht waren we net aangekomen in La Paz waar we acht nachten zijn gebleven. We hebben vooral heel veel gefeest en na acht dagen was het wel echt tijd om weg te gaan (voor de Albertianen onder ons; Nienke en ik hadden allebei een ontgroeningskuchje en keelpijn). We hebben nog wel de Death Road gefietst. Deze weg staat bekend als de meest gevaarlijke weg ter wereld en ging langs hele diepe ravijnen. In het busje er naar toe had vooral Nienke nogal een grote mond: wij zijn Nederlanders en we fietsen al ons hele leven dus we gaan sowieso vooraan eindigen, maar dat was toch een beetje minder waar. De regen kwam namelijk met bakken uit de lucht, bijna alle andere tour agencies hadden hun tour gecanceld maar wij gingen wel fietsen. Door alle regen was de weg heel slipperig en we eindigden als een na laatste, maar we leven in elk geval nog en we hebben het prachtige t-shirt gekregen (en een cd met foto´s van ons als verzopen katten op de fiets).

Na La Paz zijn we per bus vertrokken naar Rurrenabaque. De meeste andere mensen uit het hostel gingen per vliegtuig omdat de weg door het regenseizoen nogal slecht was (in het hostel zeiden ze al dat de reis 18 tot 42 uur kon duren haha) maar Nienkes camera en blackberry waren tijdens het uitgaan gestolen en we blijven gierige Nederlanders dus wij gingen toch maar per bus. Niet de meest slimme beslissing want het was de meest verschrikkelijke busreis. De bus arriveerde bij de terminal al twee uur te laat. Toen moesten de Bolivianen hun bagage nog inladen. Ze nemen hier hele zakken aardappels, uien, tomaten, tuinsets en andere vreemde spullen mee, dus alles paste er niet eens in, de rest moest op het dak. Nog twee uur later en we waren klaar voor vertrek. De reis duurde 24 uur en we konden niet slapen omdat het een onverharde weg was met heel veel kuilen en soms zelfs een kleine aardverschuiving door alle modder en regen. Na drie uur wisten we al zeker dat we terug met het vliegtuig zouden gaan, dit duurt namelijk maar 45 minuten haha.

Eenmaal aangekomen in Rurre hadden we wel een eigen kamer met eigen badkamer wat wel fijn was aangezien we gesloopt waren van de busrit. De volgende dag begonnen we de Amazone tour en dat was echt geweldig. Op een bootje voeren we over de verschillende rivieren om dieren te spotten, heel veel vogels, aapjes, een otter, krokodillenen nog veel meer. Daarnaast hebben we gezwommen met roze rivierdolfijnen en piranhas gevangen.

We sliepen in een soort lodge gebouwd op palen boven de rivier. Onder de lodge zagen we gewoon krokodillen en kaaimannen zwemmen, heel bijzonder! Wat ook erg grappig was, was dat de gids een oogje op mij had. Hij wist mijn naam als enige van de groep met als gevolg dat wanneer hij de groep ´s ochtends wakker maakte hij alleen riep: Nicole, Nicole, are you awake? De rest was blijkbaar niet zo belangrijk haha. Verder heeft hij me zelfs gekroond (met een tiara van bloemetjes) tot reina del pampas (koningin van de pampas). Heel grappig.

Nadat de tour wasgeeindigd zaten we vast in Rurrenabaque. Het had namelijk nog meer geregend en alle vluchten waren uitgesteld omdat ze niet konden opstijgen. Gelukkig mochten we ´s avonds alsnog mee in een piepklein vliegtuigje voor maximaal 20 personen. Er was niet eens een gebouw bij het vliegveld, het was gewoon een landings- en opstijgbaan midden in de jungle. Gelukkig ging de vlucht voorspoedig en kwamen we veilig aan in La Paz, waar we meteen weer naar ons favoriete hostel gingen om een nieuw feestje te bouwen samen met een van de jongens uit onze pampas groep. In het hostel was er alleen nog een kamer met een tweepersoonsbed waar we dan maar met zijn drieen in moesten, maar aangezien we toch wilden feesten vonden we dit wel goed. We besloten een powernap te doen en te vertrouwen op onze innerlijke wekkers, wat niet zo slim was want om half drie ´s nachts werden we wakker en waren de feestjes al ongeveer ten einde. Toch maar geen feestje dus, maar een goede nacht slaap.

Hierna zijn we vertrokken naar Copacabana aan het Titicaca meer. Dit is het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Inmiddels was het ook carnaval (helaas voor ons). Dit wordt hier namelijk voornamelijk gevierd met waterballonnen, waterpistolen en emmers en wij als gringas waren bijzonder aantrekkelijke doelwitten. Gister hebben we twee eilanden in het meer bezocht, Isla del Sol en Isla de la Luna. Beide eilanden waren belangrijk voor de Inca´s en we hebben verschillende ruines en een uitkijkpunt bezocht (ik zal de foto´s spoedig uploaden op facebook). Vandaag zijn we vertrokken naar Puno in Peru dat ook aan het Titicaca meer ligt en daar gaan we morgen de drijvende rieteilanden bezoeken. Overmorgen zullen we vertrekken naar Cuzco, waar we ons gaan voorbereiden op de tocht der tochten: de macchu pichu inca trail van vier dagen en 40 kilometer (lijkt niet zo veel, maar op 4000 meter hoogte is het toch een ander verhaal). Tot de volgende update!

Liefs uit Peru