Hai allemaal,

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik mijn laatste verhaal heb geschreven, maar ik heb alweer zoveel meegemaakt dat het wel weer tijd wordt om jullie op de hoogte te brengen. De dag nadat ik mijn laatste verhaal schreef zijn we met de zeilboot vertrokken van Colombia naar Panama. Aan boord waren een Argentijns koppel, een Argentijnse kapitein, onze Nederlandse vriend Frank en Nienke en ik. Het evenwicht tussen de landen was in ieder geval goed. Het was ongeveer 44 uur non-stop zeilen voor we onze eerste stop op een van de San Blas eilanden zouden maken. De twee Argentijnen waren na ongeveer vier uur al zeeziek en vooral de jongen heeft vanaf dan aan een stuk door gebraakt, terwijl de zee niet eens echt wild was. Wij Dutchies hadden gelukkig nergens last van. Ik heb lekker op het dek liggen zonnen terwijl dolfijnen met de boot meezwommen en van te voren hadden we zoveel mogelijk boeken verzameld dus ik heb ook vier boeken uitgelezen. Na de twee dagen zeilen kwamen de eerste San Blas eilanden in zicht. Deze eilanden vallen niet onder de regering van Panama, maar staan onder autoriteit van de Kuna indianen. Sommige zijn onbewoond met alleen palmbomen (grappig feitje: de kokosnoten zijn eigendom van de Kunas en als je er een opeet kun je een boete van $ 300 krijgen en nog grappiger: als je als buitenlandse man een Kuna vrouw versiert ga je naar de gevangenis) en op andere wonen enkele families in kleine hutjes. De eilanden zijn echt prachtig, witte stranden, palmbomen en de zee is turqoise. Vooral de zonsondergangen zijn ook geweldig! Onze kapitein was ook nog eens een geweldige kok dus we aten onder andere kreeften die de indianen die dag hadden gevangen in de zee. Het was echt een vanmijn beste ervaringen tot nu toe en we hadden het echt getroffen met onze kapitein. Er was namelijk een andere groep die elke dag bij dezelfde eilandjes was enzij moesten hun eigen kreeften kopenterwijl ze bij ons gewoon als diner geserveerd werden en zij betaalden ook nog meer voor de trip. Een avond kregen ze gewoon geen avondeten omdat hun kapitein bij een andere kapitein in bed lag!

Na vier fantastische dagen op de San Blas met veel snorkelen en zwemmen moesten we afscheid nemen van de boot en de medepassagiers en vertrokken we naar Panama Stad. Uiteraard hebben we het Panama kanaal bezocht maar dit viel eigenlijk nogal tegen. Neem een willekeurige sluis in Nederland in gedachten en dat is precies het Panamakanaal alleen is dat iets groter. Wel grappig om te zien hoe nauw de boten er doorheen passen.

In Panama Stad heb ik afscheid genomen van Nienke. Zij gaat vrijwilligerswerk doen in Antigua (Guatamala) en moest dus wat sneller reizen om daar op tijd aan te komen. Ik ga gewoon op hetzelfde tempo doorreizen om alles goed te bekijken. Dit klinkt als een plausibele reden maar eigenlijk waren de vele ergernissen ook een groot deel van de reden. Samen met Frank ben ik doorgereisd naar Boquete. Rustig dorpje in het noorden met prachtige natuur en veel koffieplantages. We hebben een hike gedaan die eigenlijk drieenhalf uur moest duren maar na anderhalf uur waren we al klaar (wij waren beide het tempo van de Lost City hike gewend haha). We besloten de weg die we heen met de bus hadden afgelegd ook weer terug te lopen voor wat extra beweging. Toen we bijna terug in het dorp waren zagen we dat we een enorme omweg hadden gemaakt dus dat was wel een beetje dom. Volgende dag heb ik nog een koffieplantage bezocht. Ze maken hier de op een na duurste koffie ter wereld. Een pond kost $ 350, je moet het er maar voor over hebben (het wordt voornamelijk geexporteerd naar Japan). Na Boquete was het tijd voor Bocas del Toro, een eilandengroep in het noorden van Panama, nog steeds met Frank. De activiteit die hier voornamelijk op het programma stond (misschien voelen jullie het al aankomen): party party. Gelukkig konden we het sommige ochtenden nog wel opbrengen om naar stranden te gaan of te snorkelenwant dit was wederom prachtig! Het enige nadeel was dat voor ons hostel een enorm podium stond waar ze s ochtends al om negen uur met keiharde muziek begonnen. Zelf mijn oordopjes konden het lawaai niet tegenhouden. In Bocas heb ik ook afscheid genomen van Frank, hij is vertrokken naar zijnvriendinnetje in Australie. Gelukkig heb ik in Bocas al een nieuw reismaatje opgedoken: Laura, wederom Nederlands.

De planning was eigenlijk om na Bocas naar Puerto Viejo inCosta Ricate gaan voor (goh) meer parties. Bij de grens bedachten we dat we dat eigenlijk allebei niet zouden trekken en in de taxi hebben we besloten toch maar naar het nationaal park Cahuita te gaan tot irritatie van onze taxichauffeur die zoveel besluiteloosheid niet echt grappig vond. Mijn last minute beslissingen worden steeds erger haha. In Cahuita hebben we gewandeld door het park dat zowel aan zee als aan het regenwoud ligt. Heel bijzonder en we hebben apen, een wasbeer, leguanen, basilisken een luiaard en twee slangen gezien. Echt hele mooie natuur.

Na Cahuita zijn we naar Tortuguero gegaan. Sinds het plannen van de reis verheugde ik me er al op om hier de leatherback zeeschildpad te zien. Die is ongeveer zo groot als een auto en Tortuguero is een van zijn belangrijkste broedgebieden. Toen we aankwamen (de reis was nog een verhaal apart maar dat nu even terzijde) bleek dat ze er niet waren hoewel de lonely planet zei van wel. Eigenwijs als we waren hebben we toch een nachtwandeling gedaan om te proberen om er een van vinden maar helaas. Wel een teleurstelling eigenlijk. We zouden naar Tortuguero gaan met een boottour die we geboekt hadden (je kunt er niet over land komen), maar de motor begaf het drie keer. De laatste keer kon onze kapitein hem niet zelf maken en moesten we wachten op een andere boot die ons zou kunnen meeslepen naar de mechanicien. Onze kapitein zei nog: we moeten wel geluk hebben want het is laagseizoen dus soms komt hier maar twee keer per week een boot. Dat zou inhouden dat we midden in de jungle in de boot moesten slapen! Gelukkig was het geluk met ons en kwam er wel een bootje langs die ons kon slepen. Bij de mechanicien duurde het nog een uurtje maar toen konden we weer verder. We hadden zoveel tijd verloren dat we niet zoals beloofd dieren konden spotten, dat was wel jammer. De volgende dag hebben we wel nog een kano tour geboekt zodat we op ons gemak alsnog dieren konden spotten. Toen hebben we een krokodil van zeven meter (!!!), kaaimannen, meer apen en leguanen gezien. Het was er echt supermooi!

Ik vind Costa Rica echt een geweldig land, prachtige natuur en heel veilig, maar het is er helaas wel behoorlijk duur. Ben hier dus een beetje snel aan het reizen en vertrek binnenkort alweer naar Nicaragua. Nu gaan Laura en ik naar yoga, dus ik heb even geen tijd om het verhaal af te maken (ik ben al twee dorpjes verder namelijk, maar dat komt dan de volgende keer)! Ik hoorde dat jullie ook eindelijk mooi weer hebben, gelukkig!

Tot de volgende keer! Liefs