Hola amigos,

Eindelijk heb ik weer even tijd gevonden om een bericht te typen op mijn blog. Gelukkig betekent dat dat ik me niet verveeld heb als solo reizigster. Vorige keer was ik nog in Costa Rica, waar ik, samen met Laura, na Cahuita en Tortuguero ook nog La Fortuna en Monteverde heb bezocht.

La Fortuna is een klein dorpje gelegen naast het Arenal meer ende actieve Arenal vulkaan. Het is hierdoorte gevaarlijk om deze vulkaan te beklimmen, maar je kunt wel de naastgelegen vulkaan Cerro Chato beklimmen. Deze is niet meer actief en er is een meer ontstaan in de krater. Wij hebben deze beklommen en daarna gezwommen in het meer en na het afdalen nog hele mooie gekleurde gifkikkers gezocht. Toen ik een mooie close up wilde maken sprong er zelfs nog een in mijn gezicht, maar geen angst: ze zijn alleen dodelijk als je een wondje hebt en hun zweet in je wondje komt. 's Avonds zijn we ook nog naar de hotsprings geweest want 1200 meter klimmen gaat je niet in je koude kleren zitten.

Volgende dag zijn we vertrokken naar Monteverde. De reis er naar toe was alleen al supermooi, eerst met een bootje het meer overgestoken met uitzicht op de vulkanen en daarna met een bus naar de plaats van bestemming. Hier hebben we een regenwoud bezocht. Het deed zijn naam wel eer aan, want het regende dagelijks (lees: stortbui). Mijn jas was niet meer gebruikt sinds Colombia, maar moest nu toch wel even weer uit de tas getoverd worden helaas. In Nederland zullen jullie wel geen medelijden hebben, want zo te horen is het daar ook nog steeds vreselijk. Het regenwoud was wel heel mooi, we hebben heel veel vogels gespot met een soort verrekijker die de gids mee had, onder andere de Quetzal (nationale vogel van Guatemala en met hele mooie kleuren).

De volgende dag moest ik alweer afscheid nemen van Costa Rica (het was een kort maar krachtig bezoek haha) en van mijn reismattie Laura. De grensovergang met Nicaragua was de meest rommelige ooit en hier maakte ik ook kennis met de chickenbussen. De backpacks gaan op het dak, maar de kippen gaan wel mee de bus in. De bus stopt om de vijf a tien minuten en verkopers van eten, drinken, horloges, stickers en andere onzin stormen de bus in te proberen hun waren te slijten. Het is allemaal erg rommelig, maar heeft zeker zijn charme.

De eerste stop in Nicaragua was Isla de Ometepe, gelegen in het Nicaragua meer. Ik moest er naar toe met een ferry. Het eiland bestaat uit twee vulkanen naast elkaar met ertussen een smal stukje land. Het is echt prachtig! In mijn dorm zaten drie meisjes uit Duitsland, heel gezellig, en met een van hen heb ik de volgende dag de hoogste vulkaan (Concepcion)beklommen. Vanaf daar kon je het vaste land en de stad Granada zien liggen. De volgende dag ben ik met hen naar een strandje gegaan en hebben we gezwommen in het meer. Zij gingen naar een hostel vlakbij het strand, maar omdat ik de volgende dag de boot zou nemen zou ik weer naar het andere hostel gaan. Ik was nog zo slim om te vragen hoe laat de laatste bus zou gaan, maar toen ik op dat tijdstip bij de halte stond kwamen de mensen me vertellen dat de laatste bus vandaag niet zo gaan. Waarom niet? Zij hadden ook geen idee haha. Er was wel iemand die aanbood me met zijn motor te brengen en aangezien ik toch wel graag naar huis wilde heb ik daar maar mee ingestemd haha.

De volgende dag ben ik vertrokken met de Che Guevara ferry naar het vaste land en vanaf daar naar Granada. Nicaragua is een erg links land, dus je ziet hier overal posters en andere spullen van hem. Granada is een heel mooikoloniaal stadje. Overdag was het eigenlijk veel te warm om de stad te bekijken, maar gelukkig had het hostel een zwembad. Ik was hier met een groepje mensen uit Canada en Australie en het was zo gezellig dat toen ze vroegen of ik mee ging naar San Juan del Sur (terug naar het zuiden dus totaal niet op de route) om te feesten in het weekend ik niet lang hoefde na te denken haha. Zo gezegd zo gedaan, weer met de chickenbus naar San Juan del Sur. Het is een strandplaats waar mensen komen om te surfen en te feesten. Elke avond was het Ladies Night (gratis rum drinken van tien tot twaalf) dus ik heb me prima vermaakt. Men produceert de rum hier in Nicaragua en het is bizar goedkoop. Een liter kost 4 euro, dus voor de prijs hoef je het niet te laten. De katers zijn misschien een ander verhaal. Naast feesten hebben we ook nog gesurfd en wat mooie strandjes bezocht. De golven waren hier veel krachtiger dan in Peru en Ecuador, dus het kostte nog best wat moeite, maar het was wel heel leuk!

Op maandag na het weekend heb ik het feestgedruis verlaten en ben ik vertrokken naar Masaya. Ik wilde hier grotten en een actieve vulkaan bezoeken, maar toen ik in het hostel aankwam bleek dat dit niet meer mogelijk was omdat de vulkaan inmiddels te actief was. Hmm, een betere voorbereiding kan soms niet echt kwaad haha. Ik heb nog wel een andere tour gedaan en dat was ook wel leuk.

Volgende bestemming was Esteli. Masaya en Esteli zijn beide niet zo heel toeristisch, dus het is wel heel leuk om ook zulke plaatsen in een land te zien. Vanuit Esteli heb ik een tour gedaan naar de Somoto canyon. In de canyon stroomt een riviertje waar we eerst met een boot doorheen zijn gevaren en daarna moesten we over rotsen klauteren en stukken zwemmen om nog iets verder te komen. De terugweg kon je gewoon vanaf een zes meter hoge rots in het water springen en je met de stroming mee laten voeren naar het beginpunt (wel met reddingsvest). De canyon was echt heel mooi en de familie bij wie we gingen lunchen was ook zo vriendelijk. Ik had bijna de laatste bus naar Esteli gemist namelijk, omdat er geen taxi's langskwamen, en ze boden meteen aan dat ik wel mocht blijven slapen etc. Dat is eigenlijk mijn gehele ervaring in Nicaragua. De mensen zijn zo vriendelijk en heel geinteresseerd in waar je vandaan komt en wat je van hun land vindt enz.

De volgende dag moest ik vertrekken naar Honduras en ik vond het erg jammer dat ik niet langer in Nicaragua kon blijven, maar de tijd begint zo langzamerhand een beetje te dringen. Honduras is iets gevaarlijker dan Nicaragua en ik was dan ook niet zo blij dat ik een nacht in de hoofdstad moest overnachten omdat er geen nachtbussen rijden in Honduras (te gevaarlijk). De reisgids was ook al niet zo optimistisch: overdag is het meestal wel oke om rond te lopen, maar zodra het donker wordt niet meer. Hmm. Toen ik me op straat begaf verbaasde ik me nogal over de hoeveelheid politie en militairen in de straten. Er woeden bendeoorlogen in de stad dus het zal wel nodig zijn. Ik heb maar gegeten bij de mc Donalds op de hoek en ben daarna snel weer naar het hotel gegaan. Hier verbleven twee heel irritante jongens uit El Salvador die de hele tijd met stomme smoesjes op mijn deur kwamen kloppen om een praatje te maken (weet jij hoe laat de bus morgen naar hier en hier gaat? weet jij hoe ik muziek kan downloaden op mijn telefoon? mag ik een foto van je maken?) Euh nee dus, doei haha.

De volgende dag snel vertrokken naar La Ceiba vanaf waar ik de volgende dag een boot kon nemen naar het eiland Utila. De mensen in het hostel vertelden me dat de ferry om 7:30 uur in de ochtend zou gaan. Toen ik er aan kwam was de haven nog volkomen uitgestorven, want: de boot ging pas om 9:30 uur. En bedankt haha. In de Lonely Planet stond al dat het een wild ritje zou worden, maar dat was nogal een understatement. Metershoge golvenen een mini ferry zorgden ervoor dat de halve boot zeeziek was en dat je je moest vasthouden aan de tafels. Gelukkig had ik een sterke maag! Aangekomen op het eiland heb ik meteen mijn duikcursus geboekt. Utila is een van de goedkoopste plaatsen ter wereld om het brevet te halen en je kreeg ook gratis verblijf in een heel chill hostel met zwembad.

Eerst moesten we de theorie leren en twee duiken doen in ondiep water om de skills te leren zoals onder water je BCD (opblaasbaar jacket) uit doen, je gewichtsgordel afdoen, je masker ontdoen van water etc. Nadat dit en het examen achter de rug was konden we beginnen met de echte duiken, zes stuks in totaal. De eerste twee gingen helaas helemaal niet goed omdat ik heel veel last van mijn oren had. Ik kon niet zo diep als de anderen en was meer bezig met de oorpijn dan met de vissen en het koraal. Gelukkig ging het daarna telkens iets beter en heb ik wel heel veel mooie gekleurde vissen en koraal gezien. Ook nog een hele grote kreeft. Er was ook kans om schildpadden, haaien en roggen te zien, maar die hebben wij helaas niet gezien. Hierdoor heb ik besloten om ook nog naar Belize te gaan, want iedereen die ik gesproken heb die daar gedoken heeft zegt dat je ze daar wel gaat zien. Ik ben nu heelverkouden (dan mag je niet duiken) dus heel braaf aan het leven om snel weer de oude te zijn.

Na Utila ben ik vertrokken naar Copan, in het noorden van Honduras. Hier heb ik de eerste Maya ruines bezocht. Eerlijk gezegd vielen ze een beetje tegen, misschien doordat Machu Picchu zo indrukwekkend was. Het schijnen ook niet de mooisten te zijn, dus ik ga er nog wel wat meer bezoeken.

Na Copan ben ik naar Guatemala vertrokken (mijn paspoort raakt aardig vol met stempels haha). De eerste bestemming was Antigua waar Nienke ook nog steeds is. Overdag moet ze werken maar 's avonds kunnen we steeds gezellig samen eten. Ik heb even een prive kamer genomen omdat ik niet helemaal fit ben de laatste dagen en dat is wel een verademing na vijf maanden in dorms met andere mensen. Gisteren heb ik flink was souvenirs geshopt want het is hier nog goedkoop en in Mexico niet meer (hoewel, voor shoppen hoef je natuurlijk nooit een reden te hebben haha).

Nou dit was het wel weer! Vandaag is het exact drie weken voor ik terugvlieg naar Nederland en hoewel Nienke graag naar huis wil, wil ik eigenlijk nog wel wat langer blijven haha. Maar goed, het is natuurlijk wel heel leuk om jullie straks allemaal weer te zien!

Groetjes!