Hola amigos y amigas,

Aangezien het hier regent vandaag en het volgens de receptioniste in het hostel vandaag ook niet echt droog gaat worden, hebben Nienke en ik een internetcafe opgezocht om een nieuw verhaal op onze blogs te schrijven.

Sinds de vorige update zijn we aangekomen in Mancora. Het Loki hostel waar we in verbleven in beroemd en berucht onder backpackers omdat het er uit ziet als er resort en omde goede feestjes. Nienke en ik kwamen aan op Sint Patricks Day, een Iers feest en aangezien de hostels een ierse eigenaar hebben werd dit groots gevierd. De overige dagen hebben we ook voornamelijk aan het zwembad of aan het strand gelegen overdag en 's avonds gefeest. We hebben hier ook onze eerste surflessen genomen wat echt superleuk was, tot de laatste golf. Ik viel van mijn board en meteen daarna kwam er nog een golf waardoor ik de onderkant met de uitsteeksels in mijn been kreeg. Een enorm opgezwollen been met eenblauwe plek was het gevolg en de zwelling is nog steeds niet weg (ongeveer twee weken na dato).

We hadden hier ook echt een heel gezellige dorm met vier andere meisjes, wat veel bijdroeg aan de gezelligheid. Nienke en ik hebben de regel dat we om de beurt in een benedenbed mogen slapen en dit keer was zij de ¨gelukkige¨. Omdat het hier zo warm was en wij in een kamer beneden sliepen stikte het van de enorme kevers en sprinkhanen. Mijn bovenbedje konden ze niet bereiken, maar wij werden geregeld wakker van Nienkes geschreeuw als er weer een aantal over haar hoofd kropen. We hebben geprobeerd het tegen te gaan door onze handdoeken onder de deur te leggen, maar dit mocht ook niet echt baten.

Na Mancora hadden we nog niet genoeg van de zon, zee en het strand dus zijn we verder gereisd naar Montanitain Ecuador. De luxebusjes met wifi en eten zijn typisch Peruaans, dus we moesten het dit keer doen met een semicama busje waarbij we 's nachts twee keer gewekt werden, een keer bij de Peruaanse grens en een keer bij die van Ecuador.

Montanitais een soort hippieparadijs, met wederom een goed uitgaansleven. Aangezien we hier in het weekend aankwamen hebben we hier optimaal van genoten. Verder hebben we hier weer surflessen genomen van het vriendje van een dispuutsgenootje van Anouk. Nog een grappig Zuid Amerikaans momentje: toen we aankwamen bij de surfschool bleek dat een van de medewerksters de deur van binnenuit op slot had gedaan en dat de deur dus van buiten niet geopend kon worden. Oplossing: hij forceerde de deur gewoon met een ijzeren staaf die ergens op straat lag en hoe het 's avonds weer afgesloten zou worden zou hij dan wel zien haha. Het surfen gaat wel steeds beter, dus dat is wel heel leuk!

Nienke kan in deze plaatsen ook haar hart ophalen met haar liefde voor schaal- en schelpdieren. Dit is al niet helemaal mijn ding, maar nadat ze krab had besteld en mij met de bijgeleverde hamer om de scharen te openen telkens compleet onderspetterde was ik er helemaal klaar mee.

Omdat we wel zin hadden om weer iets te ondernemen na alle luie stranddagen (wel goed voor onze tan) zijn we vertrokken naar Puerto Lopez. Wel weer aan het strand, maar gelegen midden in een nationaal park waar veel mooie tours te doen zijn. We zijn eerst met een bootje naar Isla de la Plata gegaan en hebben daar gewandeld om veel mooie zeevogels te bekijken en hebben daarna gesnorkeld. Zoveel mooie gekleurde vissen, zeesterren en koraal. De mensen hier noemen dit eiland de Galapagos voor de armen en aangezien onze studentenbudgetten de Galapagos helaas niet toelaten moesten we het hier mee doen. Op de boot hebben we ook nog dolfijnen en een walvis (oke, alleen zijn staart, maar toch) gezien, dus het was zeker de moeite waard. De volgende dag stond de tour die Nienke had gekozen op het programma: zes uur lang paardrijden door de jungle. Dit was mijn tweede keer op een paard (nou ja paard, ik moest op de muilezel aangezien ik het niet zo goed kon haha) en aangezien ik in het begin niet helemaal door had hoe je moest sturen parkeerde mijn muilezel mijn benen geregeld tegen een boom met wederom wat blauwe plekken tot gevolg. De muggen waren ook niet echt onder de indruk van onze Kruidvat Deet sticks, dus onze benen zagen er ook nog eens uit als vulkaanlandschappen. Maar we mogen niet klagen, we hebben een heleboel apen gezien, enorme vlinders, mooie vogels en ook weer een tarantula (iehhh). Nienke heeft nog een kleinere tarantula-achtige spin in onze kamer gezien, maar was gelukkig zo vriendelijk om mij dat de volgende ochtend pas mede te delen.

Na alle stranddagen en muggenplagen besloten we verder te gaan naar Banos, bijgenaamd ¨de poort van de jungle¨ en een stukje minder warm. Na tweeenhalve maand reizen worden wij iets lakser en plannen we dingen iets minder goed, vandaar dat de reis niet zo voorspoedig verliep. Aan de afstand te zien (Ecuador is een stuk kleiner dan Peru) gokten we dat het ongeveer acht uur zou zijn en dat we dezelfde dag dus zouden aankomen. We hadden de kwaliteit van de wegen duidelijk niet in ogenschouw genomen, want dertien uur later kwamen we aan in Quito en vanaf daar zouden we nog met een andere bus naar Banos moeten. Het was inmiddels echter al tien uur en we waren ook nog vergeten om bij de busterminal uit te stappen, dus in een wijk die wij niet kenden stopte de bus met de melding: eindpunt en waren wij gedwongen een nachtje in een hotel in Quito door te brengen. De volgende dag wel een busje genomen naar Banos, dus uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen uiteraard.

In Banos zouden we Anouk, een Nederlands meisje dat we al ontmoet hebben in Cusco en Mancora, weer ontmoeten. Afgelopen zaterdag dus maar een feestje gebouwd en zondag zijn we met zijn drieen gaan raften. Dit hadden we alledrie nog nooit gedaan en het was een hilarische bedoening. Het aanleren ging al niet van een leien dakje en het in de praktijk brengen ook niet helemaal want toen Anouk uit de boot vloog en ik haar moest redden bleek dit nog niet zo makkelijk. Gelukkig had ze haar peddel al in veiligheid gebracht want de gids had ons op het hart gedrukt dit altijd eerst te doen want: een peddel kost wel 40 dollar. Hmm. Nienke vond het in het begin best eng en toen we een wild stukje naderden vroeg ze smekend aan de gids: in de boot please? Haha, gelukkig vonden de gidsen het wel grappig met ons. Ik ben ook nog bijna uit de boot gevallen, maar ik had mijn voet nog onder de lijn dus hing nog met een been in de boot en kon makkelijk weer binnengehaald worden.

Gister hebben we een beetje gewinkeld want ze hebben zulke mooie leren tassen hier! Helaas zitten onze backpacks echt bomvol dus ik zou eerst iets moeten weggooien voor ik iets nieuws koop, dus ik moet er nog maar even over nadenken. Het gaat ook wel wat ver om nog een pakje op te sturen.

Vandaag zouden we gaan mountainbiken, maar het regent, dus nu gaan we dat morgen doen. Misschien gaan we vanavond naar een vulkaan om erupties te bekijken, maar dat ligt ook aan het weer. Vannacht is er nog een Nederlander die we al kenden aangekomen in Banos, dus nu hebben we een volledige Nederlandse kamer. Heel gezellig. Wij vermaken ons dus prima. Ben benieuwd naar updates uit Nederland!

Liefs, Nicole